κείμενο για τον νέο νόμο πλαίσιο της διαμαντοπούλου

«There’s no business, like education business»

(Μια πρωτη οπτική για το νέο νόμο πλαίσιο)

Όπως «συνηθίσαμε» τον τελευταίο καιρό, να σκάνε μύτη, η μία μετά την άλλη μεταρρυθμίσεις, σ’ όλους τους τομείς που αφορούν τη ζωή μας (υγεία, εργασία, μετακινήσεις κλπ.), ήρθε και η ώρα της παιδείας. Στα πλαίσια του «ανοιχτού» διαλόγου, η υπουργός παιδείας κάλεσε τους αρμόδιους φορείς να παζαρέψουν το μέλλον του πανεπιστημίου. Η αλήθεια είναι ότι παζάρεμα δεν έγινε, αφού απ’ την αρχή φάνηκε ποιός είναι το αφεντικό και ποιοι οι υπάλληλοι. Έτσι λοιπόν, ξεκίνησαν κινητοποιήσεις από ριζοσπαστικά κομμάτια του πανεπιστημίου, οι οποίες φαλίρισαν λόγω της αδιαφορίας του μεγαλύτερου μέρους των φοιτητών.

Τέλος πάντων, το θέμα είναι ότι εντός του Μάρτη κατεβαίνει (κατά πάσα πιθανότητα) ένας                             νόμος που μάλλον είναι το σατανικότερο σχέδιο του κράτους για τα πανεπιστήμια, και σχεδόν σύσσωμη η παν/μιακή κοινότητα πετάει αητό. Η αλήθεια είναι ότι από τους φοιτητοπατέρες που έχουν πάρει εργολαβία την εκπροσώπησή μας, δεν θα μπορούσαμε να ζητήσουμε κάτι παραπάνω, αφού περνούν την ώρα τους παίζοντας με τη νοημοσύνη και την υπομονή μας. Έξω απ’ τα πανεπιστήμια επικρατεί αδράνεια, ενώ η κατάσταση πάει από το κακό στο χειρότερο (νέα φοροληστρικά μέτρα, περικοπές σε μισθούς κλπ.). Το διαφορετικό σε σχέση με προηγούμενες προσπάθειες του κράτους να περάσει παρόμοιους νόμους, είναι ότι αυτή τη φορά, η όποια αντίδραση περιορίζεται  σε ευχολόγια με τους φοιτητικούς συλλόγους να λάμπουν δια της απουσίας τους.

Αυτός ο νόμος έρχεται σε μία χρονική στιγμή συνολικότερης επίθεσης σε δικαιώματα είτε εργασιακά (κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, αύξηση ανεργίας, μαύρης εργασίας..κ.α.) είτε ατομικά (άγρια καταστολή των όποιων αντιδράσεων). Με την πρόφαση της κρίσης και την πολύτιμη βοήθεια των ΜΜΕ, το κράτος ύπουλα και μεθοδικά, έχει καταφέρει να πείσει το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου για την αναγκαιότητα και το αναπόφευκτο της ολοένα και χειρότερης καθημερινότητας του. Για όλους τους υπόλοιπους που δεν δέχονται τη σαπίλα της πραγματικότητας, υπάρχει ο φόβος της καταστολής για να τους κρατάει σε αδράνεια. Η κατά συρροή καταπάτηση του ασύλου (με πρόσφατο το παράδειγμα της Νομικής και τους μετανάστες-εργάτες απεργούς πείνας που είχαν εγκατασταθεί εκεί) προστίθεται στο όλο σχέδιο της κατατρομοκράτησης και πειθάρχησης  των «αντιφρονούντων». Συν τοις άλλοις η Διαμαντοπούλου με τη συγκατάθεση των πρυτάνεων, θα ιδρύσει μια ανεξάρτητη αρχή, η οποία θα αποφασίζει για την άρση ή μη του ασύλου (αποδεσμεύοντας τους πρυτάνεις από τη λήψη της απόφασης) με αποτέλεσμα την άρση του ασύλου με την παραμικρή αφορμή.

Τι προβλέπει στην τελική ο νόμος αυτός;

  • Εντατικοποίηση των σπουδών.

Από τα μαθήματα-αλυσίδες, όπου για να δώσεις ένα μάθημα θα πρέπει να έχεις περάσει κάποιο άλλο (π.χ. Για να δώσεις τα «μαθηματικά II» θα πρέπει να έχεις περάσει τα «μαθηματικά I»). Μείωση των εξεταστικών που συνεπάγεται με μείωση των «ευκαιριών» να ξαναδώσεις ένα μάθημα. Στο καπάκι με τα προηγούμενα δύο, που και να θες, δυσκολεύουν το να πάρεις το πτυχίο  στην ώρα σου, έρχεται η εφαρμογή του ν+2 έτη σπουδών και διαγραφή όσων φοιτητών δεν το τηρήσουν. Αυτό σημαίνει π.χ. ότι φοιτητές από φτωχές οικογένειες, που δυσκολεύονται οικονομικά, άρα αναγκάζονται να δουλεύουν θα είναι αδύνατον να τηρήσουν το ν+2 και θα διαγράφονται.

Αλλαγή του τρόπου διδασκαλίας (συγκεκριμένα η διδασκαλία φεύγει από τα αμφιθέατρα, οι παραδόσεις των μαθημάτων γίνονται υποχρεωτικές με απουσίες και καταγραφή απόδοσης του κάθε φοιτητή). Έτσι χάνεται το δικαίωμα για εθελοντική παρακολούθηση των μαθημάτων, με αποτέλεσμα τον αποκλεισμό κοινωνικών κομματιών από την γνώση, αλλά και των ίδιων των φοιτητών από άλλες δραστηριότητες και μαθήματα που συνέπιπταν.

Εφαρμογή των μονάδων ECTS όπου ουσιαστικά θα καταργεί την έννοια του ενιαίου πτυχίου και θα δημιουργεί τεράστιο ανταγωνισμό μεταξύ των φοιτητών κατά τη διάρκεια των σπουδών τους αλλά και αργότερα όταν θα βγουν στην αγορά εργασίας (π.χ. ένας φοιτητής με πτυχίο 220 μονάδων ECTS, θα βρει πιο εύκολα δουλειά σε σχέση με ένα φοιτητή με το ίδιο πτυχίο αλλά με 190 μονάδες ECTS).

Όλα τα παραπάνω δείχνουν την προσπάθεια εντατικοποίησης των σπουδών και πειθάρχησης των φοιτητών όπου αναγκαστικά οι φοιτητές θα έχουν ως μόνη έγνοια τους το πότε θα πάρουν πτυχίο αφού δε θα έχουν χρόνο να ασχοληθούν με οτιδήποτε άλλο συμβαίνει γύρω τους.

  • Έμμεση ιδιωτικοποίηση.

Μαζί με την αναγνώριση των ιδιωτικών πανεπιστημίων και κολλεγίων και την εξίσωσή τους με τα δημόσια, ο νόμος προβλέπει και την τοποθέτηση manager ( παλιός κι αγαπημένος βλ. προηγούμενο νόμο-πλαίσιο) για την οικονομική διαχείριση των πανεπιστημίων. Αυτός θα είναι αρμόδιος για τη χρηματοδότησή τους, καθώς και τη σύναψη συμφωνιών με ιδιωτικές επιχειρήσεις, με στόχο τη μείωση της κρατικής χρηματοδότησης. Η χρηματοδότηση αυτή θα γίνεται μέσω αξιολόγησης της «παραγωγικότητας» της κάθε σχολής, η οποία θα ορίζεται ως η χρησιμότητα του αντικειμένου των ερευνών ως προς την αγορά και το κεφάλαιο, χωρίζοντας αυτόματα τις σχολές σε «καλές» και μη. Έτσι οι σχολές θα αναγκάζονται να καλύψουν τις δαπάνες υποχρεωμένες στους «καλοθελητές» ιδιώτες, στρέφοντας τον προσανατολισμό των σπουδών και της έρευνας προς τα συμφέροντα των εταιρειών τους, με αποτέλεσμα οι φοιτητές να μην μπορούν να ακολουθήσουν τις δικές τους επιστημονικές και γνωστικές επιθυμίες. Παράλληλα η Διαμαντοπούλου δήλωσε το ενδεχόμενο επιβολής διδάκτρων αρχίζοντας με τους ξένους φοιτητές, ανοίγοντας το δρόμο για καθολική επιβολή τους. Αυτό σε συνδυασμό με τη συνεχή υποβάθμιση των παροχών που «δικαιολογούν» το δωρεάν στην εκπαίδευση, διαγράφει ένα ζοφερό μέλλον. Παροχές σε στέγαση και σίτιση ιδιωτικοποιούνται (κάτι που επιχειρείται από τις πανεπιστημιακές αρχές εδώ και χρόνια, βλ. λέσχη).

Ο νέος νόμος συνεχίζει στα βήματα του προηγούμενου, υιοθετώντας πολλά από τα σημεία του, δημιουργώντας το πανεπιστήμιο «πρότυπο» στις αρχές αυτών των ευρωπαϊκών (άμα θες ευρωπαϊκό πανεπιστήμιο, πλήρωνε, όπως στην Αγγλία,  10.000 ευρώ το χρόνο), δηλαδή πανεπιστήμιο υποχείριο στις ιδιωτικές επιχειρήσεις που ξεφεύγει πλέον από την εποπτεία του κράτους για να ικανοποιήσει αυτόνομα τις ανάγκες των εταιριών που θα το χρηματοδοτούν. Υποχείρια των επιχειρήσεων γίνονται παράλληλα και οι φοιτητές όπου έμμεσα θα εργάζονται, με την όποια έρευνά τους και οποιαδήποτε άλλη παραγωγή έργου, γι’ αυτές και μάλιστα χωρίς το οποιοδήποτε εργασιακό δικαίωμα.

Για μας η υπεράσπιση του κοινωνικού και δωρεάν χαρακτήρα του πανεπιστημίου είναι αναγκαία, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι το πανεπιστήμιο ως έχει μας βρίσκει σύμφωνούς… (Περιεκτικά οι θέσεις μας πάνω στην εκπαίδευση θα παρατεθούν πάνω σε επόμενο κείμενό μας).

 

 

Αυτόνομο Σχήμα Γεωπονίας a.s.g.espivblogs.net

 

Leave a Reply