Τρίτη 16.00 γεωπονική σχολή α. π. θ

ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ

Η συμμετοχή μας σε Γενικές Συνελεύσεις μας έδειξε ξεκάθαρα ότι η όλη διαδικασία δυσλειτουργεί σε τέτοιο βαθμό που έχει τελικά απαξιωθεί ως ανώτατο όργανο λήψης αποφάσεων του συλλόγου, τόσο στη πράξη, όσο και στη συνείδηση της πλειοψηφίας των φοιτητών.

Εντοπίζουμε τις βασικότερες αιτίες της απαξίωσης αυτής αφ’ ενός στο ιδιότυπο θεσμικό πλαίσιο που καθορίζει τον τρόπο που γίνονται οι τοποθετήσεις και αφετέρου στον τρόπο λήψης αποφάσεων της Γ.Σ., δηλαδή την ψήφιση πλαισίων.

Αρχίζουμε από τους τυπικούς και άτυπους κανόνες που ρυθμίζουν τις τοποθετήσεις. Σύμφωνα μ’ αυτούς, οι ομιλητές(που προέρχονται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα από παρατάξεις)δηλώνονται στην  αρχή της διαδικασίας και κατά τη διάρκεια της τοποθέτησης  τους μπορούν να αναλύσουν οτιδήποτε(κυρίως το συνολικό πολιτικό πρόγραμμα της παράταξης τους)χωρίς να δίνεται η δυνατότητα να γίνει διάλογος . Όταν η τοποθέτηση τελειώσει, γίνονται οι ερωτήσεις(καθώς και οι απαραίτητες φραστικές επιθέσεις από εκπροσώπους των άλλων παρατάξεων), πάνω στις οποίες επίσης δεν γίνεται διάλογος είτε υπάρξει απάντηση είτε όχι. Ύστερα αρχίζει η επόμενη τοποθέτηση κλπ.

Ο παραπάνω τρόπος διεξαγωγής της Γ.Σ έχει σαν αποτέλεσμα να μη συμμετέχει ο κόσμος που δεν ανήκει σε παράταξη. Αυτό συμβαίνει γιατί οι τοποθετήσεις διαρκούν πολύ  και θίγουν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων που συχνά δεν συνδέονται μεταξύ τους. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η όλη διαδικασία των τοποθετήσεων ανάγεται άτυπα σε θέατρο συνδικαλιστικού ανταγωνισμού, μέσα στο οποίο ο ανεξάρτητος από παρατάξεις φοιτητής δεν μπορεί να κάνει τοποθέτηση, καθώς καλείται να ανταποκριθεί σ’ ένα τεράστιο εύρος ζητημάτων, εύρος το οποίο εν τέλει μπορεί να καλυφθεί μονάχα από άτομα που ανήκουν σε κομματικούς κύκλους. Ταυτόχρονα διστάζουν ακόμα και να κάνουν ερωτήσεις καθώς κατά πάσα πιθανότητα αυτές είτε θα πέσουν στο κενό είτε θα είναι ετεροχρονισμένες.

Άμεση συνέπεια των παραπάνω είναι ότι μέχρι στιγμής δεν συζητήθηκαν ουσιαστικά ποτέ σε βάθος απτά και καθημερινά προβλήματα της σχολής και άρα δεν προτάθηκε ούτε υλοποιήθηκε κάποια συλλογική λύση(πχ καθηγητική αυθαιρεσία, λεωφορείο).

Τελική απόρροια είναι η μη πολιτικοποίηση του κόσμου, ο οποίος αποκλείεται από την ενεργή συμμετοχή και τον διάλογο, άρα αποκτά ρολό θεατή. Εν τέλει οι φοιτητές δεν εμπλέκονται και δεν στηρίζουνε τις αποφάσεις της Γ.Σ.

Όταν οι τοποθετήσεις τελειώνουν, αρχίζει το στάδιο της ψήφισης των πλαισίων, κατά το οποίο διαβάζονται τα πλαίσια (τα οποία κανείς δεν προσέχει) και σηκώνονται τα χέρια χωρίς ιδιαίτερο προβληματισμό, σχεδόν μηχανικά, καθώς όλοι όσοι άντεξαν μέχρι τέλους ξέρουν εκ των προτέρων τι θα ψηφίσουν.

Η αντίθεση μας έγκειται στο ότι οι φοιτητές αναγκάζονται να στηρίξουν ένα πλαίσιο το οποίο αναλύει τον πολιτικό σχεδιασμό της σχετικής παράταξης στη διαμόρφωση του οποίου δεν είχαν κανένα λόγο. Η μη συνδιαμόρφωση και στα πλαίσια, αποστασιοποιεί ακόμα περισσότερο τους ανεξάρτητους φοιτητές από τη Γ.Σ. και τις αποφάσεις της, οριστικοποιώντας τις σχέσεις αντιπροσώπευσης και τη μη συμμετοχή τους στις δράσεις που υπερψηφίζονται. Σε αυτό το σημείο βέβαια μιλάμε για μια γενικευμένη κατάσταση στην οποία υπάρχουν εξαιρέσεις.

Εν τέλει , σε μια συνέλευση που πραγματοποιείται υπό την κηδεμονία των παρατάξεων, δεν είναι αυθαίρετο ούτε παράλογο μια μεγάλη μάζα φοιτητών να αδιαφορεί για τις Γ.Σ.. Ενάντια σ’ αυτήν την αδιαφορία και στις ρίζες της κινούμαστε, επιθυμώντας την αλλαγή της Γ.Σ. προς μία κατεύθυνση πιο ελευθεριακή και ριζοσπαστική, όπου όλοι θα μπορούν να συμμετέχουν και να αποφασίζουν ισότιμα.

ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΧΗΜΑ ΓΕΩΠΟΝΙΑΣ

**ανοιχτή συνέλευση σχήματος κάθε Πέμπτη 20.00 μμ στη γεωπονική σχολή α.π.θ.

δευτέρα 13/12   19:00 προβολή του ντοκυμαντέρ <<η εξέγερση της οαχάκα>>.θα ακολουθήσει ρεμπέτικο γλέντι..

τρίτη 14/12 17:00 προβολή της εκπομπής <<το κουτί της πανδώρας>> με θέμα τις επιδοτήσεις των αγροτικών προιόντων

19:00 ομιλία-κουβέντα με θέμα την αγροτική παραγωγή

τετάρτη 15/12 συμμετοχή στην πανεργατική πορεία.προσυγκέντρωση 8:30 πολυτεχνείο

αφισα

μετά απο απόφαση της 9/12, κατάληψη της σχολής για δευτέρα-τρίτη-τετάρτη και νέα γενική συνέλευση πού θα πραγματοποιηθεί πέμπτη 16/12 στο αμφ.Γ στις 12:00.

όλοι στις γενικές συνελεύσεις,όλοι στους δρόμους,όλοι στην γενική απεργία 15/12

Πέμπτη 9/12/10  ώρα 12.00 Αμφ Γ πάντοτε

Συζήτηση κατά βάση για το νέο νομοσχέδιο και για  ζητήματα  σχολής  κατά οξύ για όλα τα θέματα του κόσμου.να είμαστε όλοι εκεί.

Μάρτιος 2010

Αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μας αποτελεί η είδηση του ότι βρισκόμαστε πλέον σε περίοδο οικονομικής κρίσης.Επιστήμονες,αναλυτές,ειδησεογράφοι και διάφοροι άλλοι χαρτογιακάδες με δυσβάσταχτο τόνο στη φωνή τους, αγωνιωδώς  προαναγγέλλουν την πιθανή χρεοκοπία της χώρας  «μας».

Δυο λόγια για το πώς φτάσαμε μέχρι εδώ

Ο χρόνος παγώνει για λίγο και βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του 60.Την περίοδο εκείνη σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη δυναμικοί αγώνες της εργατικής τάξης φθάνουν στο απόγειο τους αντιτιθέμενοι στην εκμετάλλευση της , αγώνες που ξεχώρισαν για τη μαχητικότητα  και την ενότητα των ατόμων που τους διεξήγαγαν αλλά και τις ριζοσπαστικές βλέψεις για συνολική ανατροπή(επανάσταση) που οι ίδιοι έθεσαν με σημείο αναφοράς τα κατειλλημένα εργοστάσια .Φυσικά, η τότε συνομοταξία των δυτικών αφεντικών αλλά και κυβερνώντων ,προσπαθώντας να ξεφύγει απ’ αυτήν την εκρηκτική κατάσταση απ’ τη μια μεταφέρει τη βαριά βιομηχανία στις λεγόμενες τριτοκοσμικές χώρες(Αφρική,Ασία,Ινδία κ.ο.κ) και απ’ την άλλη μεταφέρει το επίκεντρο του οικονομικού τομέα απ’ το εργοστάσιο στη χρηματοπιστωτική σφαίρα και τον τριτογενή τομέα(υπηρεσίες,management,business s usual).Ταυτόχρονα κυρίαρχη οικονομική δραστηριότητα στην οποία επιδίδονται οι διάφοροι Κροίσοι είναι ο δανεισμός χρημάτων είτε σε κράτη είτε σε τράπεζες(φυσικά δεν το έκαναν για την καλή τους την ψυχούλα αλλά με απώτερο σκοπό την εξαργύρωση των επιτοκίων).Τα χρήματα αυτά τα Ευρωπαϊκά κράτη τα χρησιμοποίησαν για κοινωνική πολιτική και δημόσιες δαπάνες εξασφαλίζοντας έτσι την κοινωνική ομαλότητα και ειρήνη(βλέπε πασόκ αρχές του ’81 με ΄84) ενώ οι τράπεζες για να δανείσουν στον πληθυσμό καταναλωτικά και στεγαστικά δάνεια.Ωστόσο κάπου εδώ προκύπτει ένα εύλογο ερώτημα:Πού θα έβρισκαν τα ευρωπαϊκά κράτη τα φράγκα για να ξεπληρώσουν το δανεισμό όπως και τα επιτόκια αυτού; Μα απ’ τη μελλοντική εκμετάλευση της εργασίας των από τα κάτω φυσικά…

Και έτσι λοιπόν το «πανηγύρι» ξεκινά . .Η επίθεση των «από τα πάνω» στους εργαζομένους παίρνει τη μορφή της ολοένα και μεγαλύτερης ελαστικοποίησης των σχέσεων εργασίας(σπαστά, ευέλικτα ωράρια),της ανασφάλιστης εργασίας,της μείωσης των μισθών, της  κατάργησης των αργιών καθώς και της υποβάθμισης των συνθηκών εργασίας δημιουργώντας ένα όλο και περισσότερο επισφαλές μέλλον για τους σύγχρονους εργαζόμενους.

Σημαντική παράληψη θα ήταν να μην αναφερθεί ότι πλέον ένα σημαντικό ποσοστό των εργαζομένων αυτών που έχει δανεισθεί από τις τράπεζες, ουσιαστικά έχει «αφοπλισθεί» ακολουθώντας το μότο ΄΄Μήν απεργείς,γιατί ίσως να μην μπορέσεις να αποπληρώσεις τις δόσεις΄΄.

Ακόμη στη σύγχρονη κουλτούρα της εξατομίκευσης και της γενικευμένης ιδιώτευσης έρχετε να προστεθεί το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι πλέον ακόμη κι αν ανήκουν στον ίδιο παραγωγικό τομέα μπορεί να έχουν διαφορετικά συμφέροντα και εργασιακές σχέσεις, όπως για παράδειγμα κάποιοι να είναι ασφαλισμένοι κάποιοι όχι. Έτσι λοιπόν τα διαφορετικά μεταξύ τους συμφέροντα καθιστούν  δύσκολη την ένωσή τους γύρω απ’ την έναρξη ενός συνδικαλιστικού αγώνα π.χ «Αν οι ανασφάλιστοι κάνουν απεργία με αίτημα δικαίωμα στην ασφάλιση είναι ζήτημα το πόσοι ασφαλισμένοι θα τους κάνουν αλληλεγγύη».

Ωστόσο η επίθεση των «από τα πάνω» δεν αφορά μονάχα τους εργαζόμενους, αλλά γενικότερα  την κοινωνία και ερμηνεύεται σε: νέους φόρους, διάλυση των δημοσίων νοσοκομείων και του ασφαλιστικού συστήματος, εντατικοποίηση των πανεπιστημίων, ιδιωτικοποιήσεις(π.χ. του ΟΣΕ, των λιμανιών, της εταιρείας ύδρευσης Θες/νίκης, δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων βαπτισμένα σε Κ.Ε.Σ, παραχώρηση της λέσχης σε ιδιώτες(βλέπε ΠΑ.ΜΑ.Κ), προσπάθεια παραχώρησης 300 στρεμμάτων σε επιχειρήσεις(γεωπονική σχολή Α.Π.Θ) και η εντεινόμενη μετατροπή και περίφραξη ολοένα και περισσότερων συλλογικών αγαθών σε ατομική ιδιοκτησία.

Στις τελευταίες δυο κατηγορίες έρχονται να προστεθούν και τα νέα μέτρα της σοσιαλιστικής(Συγνώμη έβηξε κανένας;) κυβέρνησης του πασόκ:Μείωση 14^ου και 13^ου μισθού,περικοπές στα επιδόματα και πάγωμα στις συντάξεις,αυξήσεις σε είδη πρώτης ανάγκης,μείωση των κονδυλίων για την εκπαίδευση . . ρυθμίσεις οι οποίες επαληθεύουν για ακόμη μία φορά ότι η κοινωνική πολιτική δηλαδή η φιλικά προσκείμενη προς το λαό αποτελεί στοιχείο του παρελθόντος και αυτό οφείλεται αφενός μεν στο ότι δεν υπάρχουν άλλα χρήματα, αφετέρου δε στο ότι οι σύγχρονες νεοφιλελεύθερες προσταγές πιέζουν τους εργαζόμενους να βρουν όλο και περισσότερες ατομικές λύσεις, να αυξήσουν το χρόνο εργασίας τους για να μπορούν να πληρώσουν τις ανάγκες τους. Ταυτόχρονα αυτό ευνοεί το χτίσιμο νέων δρόμων για την κερδοφορία του κεφαλαίου.

Αφού δε μπορούμε να τους εξασφαλίσουμε τα στοιχειώδη, ας τους μπολιάσουμε με την ντόπα της εθνικής ενότητας

Είναι δεδομένο το γεγονός ότι πλέον τα δυτικοευρωπαϊκά κράτη (το ίδιο και το Ελληνικό) αδυνατούν να ενσωματώσουν(δηλαδή να παρέχουν ένα αξιοπρεπές και ποιοτικό επίπεδο ζωής)σ’ένα μεγάλο κομμάτι των μεσαίων στρωμάτων(για τα κατώτερα δε μιλάμε…)και άμεσο αποτέλεσμα αυτού είναι η ύπαρξη μιας διάχυτης κοινωνικής δυσαρέσκειας.Έτσι λοιπόν, προκειμένου αυτή η δυσαρέσκεια να μην στραφεί προς τους υπαίτιους και συνολικότερα προς τη σύγκρουση με το υπάρχον και τη διεκδίκηση ενός  νέου κόσμου(χωρίς αφεντικά,  εκμεταλλευτές ανισότητα και καταπίεση) το κεφάλαιο ξεκινά ένα καταιγισμό εθνικής παραφροσύνης και κρεσέντου. Ότι δήθεν λέει όλοι μαζί γενιά των 700 ευρώ και golden boys,ανασφάλιστοι ντελιβεράδες και λαμόγια εργολάβοι,καταπιεζόμενοι και καταπιεστές πρέπει να προτάξουμε εθνική ομοψυχία για να βγει η χώρα «μας» απ’ το οικονομικό αδιέξοδο.Φυσικά όποτε τους συμφέρει οι Γερμανοί και οι λοιποί «μας» κάνουν πόλεμο και «εμείς» πρέπει να συσφίγουμε την εθνική «μας» ενότητα και όποτε δεν τους συμφέρει π.χ δημιουργούνται στο εσωτερικό της χώρας εκρηκτικά κινήματα (βλέπε φοιτητικά κινήματα τα οποία εναντιώνονται στην ιδιωτικοποίηση των ΑΕΙ και την κατάργηση του ασύλου )τότε η χώρα «μας» ανήκει στην ευρωπαϊκή οικουμενική κοινότητα και δεν μπορεί μόνο αυτή να έχει άσυλο και δημόσια ΑΕΙ . Τελικά μήπως μας θέλουν υποταγμένους και εθνικά αδελφωμένους; Όπως και να έχει ο μόνος λόγος για τον οποίο θεωρούμε ότι μπορεί κανείς να μιλά για εθνική ενότητα είναι για να ανάδειξη πως αυτή είναι βαμμένη με αίμα κάθε άλλη περίπτωση αναφοράς του όρου μπορεί να είναι από γελοία μέχρι και επικίνδυνη πολύ περισσότερο λογικά αναντίστοιχη μπροστά σ ένα κόσμο που συνολικά είναι διαστρωματωμένος οικονομικά,κοινωνικά και πολιτικά.

Ανεργία: Η τέχνη του φόβου ή αλλιώς «σκάσε και δούλευε γιατί μας περισσεύεις»

Άλλη μια προβληματική συνθήκη με την οποία έρχεται αντιμέτωπος ο καθένας και η καθεμία που εντάσσεται στο εργατικό δυναμικό είναι αυτή της ανεργίας.Πιο αναλυτικά, η συγκεκριμένη συνθήκη έχει παγιωθεί αισθητά ως η σύγχρονη τρομοκρατία εντός των εργασιακών χώρων καθώς η σκέψη και μόνο του ότι κάποιος μπορεί να απολυθεί και στη συνέχεια να μην μπορεί να βρει δουλειά είναι αρκετά ικανή να τον μετατρέψει σε πειθήνιο,υποτακτικό και έρμαιο των ανωτέρων του.Ακόμη είναι σημαντικό το να εξετάζουμε τη μεταβλητή αυτή(της ανεργίας)όχι ως αποκομμένη -αλλά σαν απόρροια- ενός ευρύτερου οικονομικού συστήματος που βασίζεται στην κερδοφορία,τη συσσώρευση και τη μισθωτή εκμετάλευση.Έτσι λοιπόν, το πρόβλημα της ανεργίας αναπαράγεται και διαιωνίζεται όταν τα αφεντικά και οι επιχειρήσεις δεν παράγουν κέρδος, όπου είτε θα πρέπει να μειώσουν το κόστος τους(άρα να απολύσουν εργαζομένους)είτε αναγκαστικά να κηρύξουν πτώχευση αφήνοντας πίσω τους χιλιάδες εργαζόμενους (για να μην ξεχνιόμαστε ενίοτε με τη διαδικασία κλεισίματος μιας επιχείρησης τα καημένα αφεντικά που τη διεύθυναν τσιμπούν και καμιά επιδοτησούλα…)

«Και πέστε μου αξίζει μια πεντάρα των γραφειοκρατών η φάρα;» (στίχοι Wolf Birman)

Ωστόσο τη στιγμή που οι «από τα κάτω» δέχονται αυτή τη συνολική επίθεση, υπάρχουν ορισμένοι συνδικαλιστικοί και διεκδικιτικοί φορείς που αν ο ρόλος τους δεν είναι βοηθητικός για τα αφεντικά, τότε σίγουρα δεν έχει να δώσει κάτι και στους υπόλοιπους αγωνιστές.Και αυτό δίοτι τα διάφορα «επιτελεία» συνεπικουρούμενα με τα τσιράκια τους προσεγγίζουν την αντίσταση(ή έστω τη διεκδίκηση)ωφελεμιστικά και χρησμοθηρικά υπό το φως της κομματικής σφραγίδας αλλά και με βάση το ώφελος της ίδιας της κοινωνικής και προσωπικής ανέλιξής τους, τις περισσότερες φορές συνεισφέροντας απλά στο να εκτονωθεί η ορμή και η αποφασιστηκότητα των αγωνιζόμενων. Αντίθετα, όσες φορές οι τελευταίοι μπόρεσαν να απεγκλωβιστούν απ’ τους εκάστοτε εργατο-φοιτητό-πατέρες και πήραν τις επιλογές και τις αποφάσεις στα χέρια τους, παρήγαγαν ισχυρούς κοινωνικούς ανεμοστρόβιλους.

Δεν επιδιώκουμε να πείσουμε κανένα αφεντικό να πληρώσει καμία κρίση(Δεν μπορείς να ξυπνήσεις κάποιον που κάνει πως κοιμάται)

Αντιλαμβανόμαστε και ερμηνεύουμε τις περιόδους κρίσης, όπως αυτή που βιώνουμε, ως αναλαμπές και ενδείξεις της ίδιας της αντίφασης και της αντινομίας που περικλείει ευρύτερα ο καπιταλισμός και είναι αυτή της ίδιας της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Παράλληλα θεωρούμε αδιανόητο το να σταματήσει να υπάρχει κρίση αυτού του συστήματος εφ’όσον δεν καταστραφούν πλήρως τα αίτια που έχουν επιφέρει αυτή την κατάσταση γεγονός που υλοποιείται μονάχα πέραν και έναντι αυτού του κόσμου σε χώρους και χρόνους όπου επικρατεί η αλληλεγγύη και η αυτοοργάνωση, εκεί όπου η ανθρώπινη δημιουργικότητα δε κοστολογείται,η εργασία αντικαθίσταται απ’την αυτοεκπληρούμενη πράξη και η ενότητα των ανθρώπων δε συμβαίνει με βάση τη πατρίδα και το χρήμα αλλά βασίζεται στο αστείρευτο πάθος τους για ζωή χωρίς αφεντικά και δούλους

Κάτι σαν επίλογος

Το κείμενο γράφτηκε από το αυτόνομο σχήμα γεωπονίας που αποτελείται απο φοιτητές/τριες και μοιράστηκε σε διάφορους χώρους και ανθρώπους εντός κι εκτός πανεπιστημίων όπως και στην πορεία των πρωτοβάθμιων σωματείων  της Τρίτης 16/3/10. Ο λόγος που επιλέξαμε να το κάνουμε αυτό, είναι διότι θεωρούμε ότι όπως οι εργαζόμενοι δέχονται την εκμετάλλευση, τον έλεγχο και την αλλοτρίωση στη διαδικασία της παραγωγής έτσι και εμείς ταυτόχρονα, μέσω της μορφής  των σπουδών και της έρευνας που λαμβάνει χώρα στα πανεπιστήμια, οδηγούμαστε σε μία και μοναδική κατεύθυνση την προετοιμασία για τη εντεινόμενη και αέναη εργασία. Παράλληλα, κάποιοι από εμάς ήδη εργάζονται με επισφαλείς συνθήκες και αυτή η κατάσταση φυσικά δεν αφορά μόνο εμάς αλλά τείνει σιγά-σιγά όλο και περισσότερο να αγγίζει ένα μεγάλο φάσμα των φοιτητών. Έτσι λοιπόν, αντιλαμβανόμαστε ότι η ιδέα του φοιτητικού βολέματος τελικά είναι μια απάτη και ένας ακόμη λόγος ο οποίος μας εμποδίζει* να ΄΄συναντηθούμε΄΄σε κινήματα, ώστε η ρήξη να έρθει συνολικά απ’ όλους.

*Είναι φανερό ότι στη σημερινή εποχή είναι αρκετά δύσκολο να προσδιορίσει κανείς το που ακριβώς μπαίνουν τα όρια ανάμεσα στην έννοια του φοιτητή αλλά και του εργαζόμενου.Το μόνο σίγουρο(για μας) είναι ότι όλες οι ταυτότητες-έννοιες εμπεριέχουν μέσα τους τον κατακερματισμό της ανθρώπινης δημιουργικότητας και την προετοιμασία για την τελική προσφορά και αξιοποίηση τής σαν εργασία,εργασία απο την οποία οι από τα πάνω βγάζουν φράγκα. Εάν επιδιώκουμε τη δημιουργία συνολικών κινημάτων, θα πρέπει να παραμερίσουμε τις ταυτότητες που άλλοι μας έδωσαν μέχρι  να μπορέσουμε πραγματικά να απεγκλωβιστούμε από αυτές.

Για επικοινωνία: asximagew@hotmail.com . Επίσης βρισκόμαστε τακτικά στο τραπεζάκι μας στη γεωπονική σχολή Α.Π.Θ.                                                                                             

Αυτόνομο Σχήμα Γεωπονίας

**ανοιχτή συνέλευση σχήματος κάθε Πέμπτη 20.00 μμ στη γεωπονική σχολή α.π.θ.

Τρίτη  30/11/10       ώρα  19.00  στις 19.30 στο τρίγωνο του πολυτεχνείου

πρωτοβουλία αυτών που τρέχουν το ζήτημα

Στην επίδειξη του πάσο, πάω πάσο

ή

περί λέσχης ΑΠΘ 2010

Φέτος η λέσχη του ΑΠΘ άνοιξε με ένα μήνα καθυστέρηση, και – σαν να μην έφτανε αυτό – με το άνοιγμά της πληροφορηθήκαμε ότι το προσωπικό της δέχτηκε εντολή από τις πρυτανικές αρχές να μην επιτρέπεται η είσοδος χωρίς την επίδειξη του φοιτητικού πάσο. Η κίνηση αυτή απέκλεισε απευθείας από τη λέσχη μη φοιτητές, φοιτητές άλλων πανεπιστημίων, καθώς και φοιτητές του ΑΠΘ μεγαλύτερους από το 6^ο έτος. Μια τέτοια τάση υπήρχε ήδη απ’ τις προηγούμενες χρονιές, προετοιμάζοντας στην ουσία το έδαφος για τα χειρότερα. Έτσι, το δεδομένο της λειτουργίας και της ελεύθερης πρόσβασης στη λέσχη παρουσιάστηκε φέτος σαν κάτι το ακατόρθωτο που ο ίδιος ο πρύτανης (αχ, πόσο μας αγαπάει!) θυσιάζοντας το δεύτερο, κατάφερε το πρώτο.

Ερμηνεύοντας τις κινήσεις αυτές διακρίνουμε μια επίθεση απέναντι σε κάτι που έχει κατακτηθεί από αγώνες εδώ και χρόνια, το δωρεάν φαγητό για όλους. Η προφανής μεθόδευση πίσω από αυτήν την επίθεση είναι η ιδιωτικοποίηση της λέσχης, όπως φαίνεται και από παραδείγματα άλλων ιδρυμάτων (π.χ. ΠΑΜΑΚ) όπου όχι μόνο ιδιώτης υπάρχει ήδη, αλλά και αντίτιμο για τους περισσότερους φοιτητές. Από την στιγμή που ιδιώτες αναλαμβάνουν μια υπηρεσία, αποκτά ξεκάθαρα πλέον κερδοσκοπικό χαρακτήρα, χωρίς να υπολογίζονται οι καλύτερες συνθήκες εργασίας και η βελτίωση των παροχών για τους δικαιούχους (η λέξη αυτή, στην περίπτωση της λέσχης, περικλείει για εμάς τον κάθε άνθρωπο που έχει ανάγκη το φαγητό που προσφέρεται, και όχι μόνο τους κατόχους πάσο). Με το πρόσχημα ότι δεν υπάρχουν λεφτά, το κράτος προσπαθεί να αποδεσμευτεί από την υποχρέωσή του για δωρεάν σίτιση. Ωστόσο, τα 8 εκατομμύρια ευρώ για την αγορά νέων μηχανών της αστυνομικής ομάδας ΔΙΑΣ, τα εκατομμύρια ευρώ που απαιτούνται κάθε μήνα για τη μισθοδοσία των 2000 καουμπόυδων της ίδιας ομάδας, το 1 δις € για κάθε F16, τα 60δις € που δόθηκαν στις τράπεζες ως «πακέτα διάσωσης», τα εκατομμύρια που χαρίζονται ως φοροαπαλλαγές σε εφοπλιστές και διαφόρων ειδών «επενδυτές» (μεγαλοκαρχαρίες), τα επιπλέον λεφτά που γίνονται κέρδη εργολαβικών εταιριών, ενώ θα μπορούσαν να καλύπτουν ανάγκες των πανεπιστημίων, τα χιλιάδες ευρώ που ξοδεύονται εντός πανεπιστημίου σε catering για πολυτελείς μπουφέδες καλοταϊσμένων καθηγητάδων θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν τη λέσχη του ΑΠΘ (αλλά και τις υπόλοιπες πανεπιστημιακές λέσχες) για δεκαετίες ολόκληρες.

Γιατί, όμως, θα μπορούσε να ρωτήσει κανείς, να έχει ο καθένας το δικαίωμα να τρώει σε μία φοιτητική λέσχη; Γιατί, για εμάς η λέσχη είναι κοινωνική και όχι φοιτητική. Δεν μπορεί να τεθεί διαχωρισμός φοιτητών και μη φοιτητών. Δικαίωμα στο δωρεάν φαγητό έχουμε όλοι μας εξ ορισμού, απ’ τη στιγμή που είμαστε άνθρωποι. Δε νοείται να μην μπορείς να φας εάν (επειδή) δεν έχεις λεφτά. Επιπλέον, στη μερική αυτή άρση του δικαιώματος στη δωρεάν σίτιση, δεν μπορούσαμε να μη διακρίνουμε και μια ακόμα πτυχή των συνήθων κρατικών τακτικών : της συνεχώς εντεινόμενης απαίτησης για έλεγχο – ταυτοποίηση και νομιμότητα. Τα χαρακτηριστικά λόγια των πρυτανικών αρχών: «Προκειμένου λοιπόν να διασφαλιστεί η βιώσιμη λειτουργία της Λέσχης στο πλαίσιο της δημόσιας χρηματοδότησης για τη φετινή χρονιά, κρίθηκε αναγκαίος ο έλεγχος της φοιτητικής ταυτότητας στην είσοδο της Λέσχης, καθώς και η καθημερινή καταμέτρηση του αριθμού των σιτιζομένων.» δεν είναι για μας παρά μια επίκληση στο φοιτητή αφενός να συμμορφωθεί και αφετέρου να επωμιστεί τη φοιτητική του ιδιότητα (με όποια ελιτιστική διάκριση αυτή συνεπάγεται), και μάλιστα στο όνομα ενός γενικότερου καλού μέσα σε «δύσκολους καιρούς». Αυτό το χαρακτήρα παίρνει στην ουσία η επίδειξη πάσο στη λέσχη, στο λεωφορείο, παντού: μια αποδοχή της δικής μας νομιμότητας και πρόσβασης σε προνόμια, έναντι άλλων που δεν τα «αξίζουν». Κι έτσι, σε μια περίοδο που όλο και μεγαλύτερη μερίδα του κόσμου αρχίζει να στερείται και των πιο βασικών αγαθών, η περίπτωση της λέσχης του ΑΠΘ αποκτά άκρως συμβολικό χαρακτήρα. Το καθεστώς με το οποίο λειτουργούσε μέχρι και φέτος (δωρεάν σίτιση για όλους, με την όποια ποιότητα αυτή έχει) θα μπορούσε να μετατραπεί σε μια πολύ προωθημένη – για τα δεδομένα – πολιτική διεκδίκηση των φοιτητών.

Πρόκειται, ωστόσο, για μια διεκδίκηση που εμπεριέχει ένα βασικό προβληματισμό: τη θέση αυτών που βρίσκονται στην άλλη μεριά των διανομών  φαγητού – των εργαζομένων . Η λέσχη, ως εργασιακός χώρος, δεν ξεφεύγει απ’ τον κανόνα που διέπει όλη την πανεπιστημιούπολη: και εδώ έχουμε εργολαβικό καθεστώς, πελατειακές σχέσεις (κονέ), τρομοκρατία και απαράδεκτες συνθήκες εργασίας. Με το αίτημά μας για διατήρηση και άνευ όρων επέκταση του δικαιώματος της δωρεάν σίτισης, δεν επιζητούμε σε καμία περίπτωση την επιβάρυνση των ήδη εργαζομένων στη λέσχη, αντιθέτως τους καλούμε να συνταχθούν μαζί μας σε πρώτο επίπεδο, και, με τη σειρά τους, να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους και το να γίνουν και άλλες προσλήψεις.

Παίρνοντας, λοιπόν, θέση ενάντια στη θέσπιση περιορισμών στη λειτουργία της λέσχης, προτάσσουμε ταυτόχρονα δύο βασικά αιτήματα : την επέκταση του καθεστώτος δωρεάν σίτισης παντού, εννοείται χωρίς καμία υποβάθμιση της ποιότητας (το κράτος μπορεί να κόψει το κεφάλι του, λεφτά υπάρχουν κι αυτά που λένε είναι προφάσεις), και την υπέρβαση φτιαχτών διαχωρισμών που βασίζονται στην κλασική στρατηγική του «διαίρει και βασίλευε» οι οποίες μας θέλουν αντίπαλους στον ίδιο αγώνα. Και δεν πρέπει όσοι έχουμε πάσο να επαναπαυόμαστε από το γεγονός ότι προς το παρόν μπορούμε να μπαίνουμε στη λέσχη. Αν δε νοιαστούμε τώρα που αποκλείονται οι άλλοι, θα έρθει και σε εμάς. Άλλωστε ο πρύτανης το δήλωσε, πως από του χρόνου θα μπούνε και εισοδηματικά κριτήρια ανάμεσα σε όσους έχουν πάσο.

Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να αποκλειστεί από το φαΐ. Δε δεχόμαστε το προνόμιο να τρώμε αφήνοντας άλλους πεινασμένους. Η λέσχη θα παραμείνει ανοιχτή για όλους όπως συνέβαινε όλα τα προηγούμενα χρόνια. Λεφτά υπάρχουν απλώς κάποιοι τα θέλουν για την τσέπη τους. Δε συναινούμε. Δε δείχνουμε πάσο.

Σας καλούμε:

• Από Δευτέρα 1/11 όσοι (είτε φοιτητές είτε όχι, είτε έλληνες είτε μετανάστες, είτε με χαρτιά είτε χωρίς) θέλουμε να μπούμε για το μεσημεριανό φαγητό στη λέσχη χωρίς πάσο, θα μαζευόμαστε καθημερινά στις 14:00 μπροστά στη λέσχη για να μπούμε όλοι μαζί. Θα μπαίνουμε 14:15. Το εστιατόριο βρίσκεται στη γωνία των οδών Γ΄ Σεπτεμβρίου και Εγνατία απέναντι από το πανεπιστήμιο Μακεδονίας.
• Πέρα από την μαζική είσοδο να αρνείστε και ατομικά να δείχεντε πάσο τις υπόλοιπες ώρες. Δεν είναι τίποτα, εμείς το κάνουμε ήδη χωρίς προβλήματα.
• Εκδήλωση-συζήτηση για το ζήτημα της λέσχης και για συνδιαμόρφωση επόμενων δράσεων: Πέμπτη 11/11 στις 15:30 (μετά το φαγητό) στο χώρο της κάτω λέσχης.

No one can be deprived of their right and need to eat. We can’t accept the privilege of (free) food, when that means leaving other people hungry. The university cafeteria shall remain open (for free) to everyone as it was all the past years. There is money, but some people just want to keep it for themselves. We won’t consent to that. We refuse to demonstrate our student ID card.

• Starting on Monday the 1^st of November 2010, any of us (students or non-students, greeks or immigrants, with or without papers) who are willing to eat lunch at the student cafeteria without having to own a Student ID Card, will gather every day at 2:00 pm in front of the cafeteria building, in order to enter it massively. We will do this at 2.15 pm. The building of the university cafeteria is the one against the university of Macedonia at the corner of Egnatia and 3^rd of September Street.

• Open discussion about the cafeteria issue where we will co-organise the next steps of our struggle; Thursday 11/11 at 15:30 (after lunch) in the cafeteria.

20/10/2010

Αυτόνομο Σχήμα Γεωπονίας

Αυτόνομο Σχήμα Φυσικού (png)

Αυτόνομη Παρέμβαση στο Πα.Μακ.

Παράνοια στο Ψυχολογικό

Ovella Negra στο Παιδαγωγικό

Αυτόνομο Σχήμα Φαρμακευτικής

αυτόνομες/οι από ΑΕΙ-ΤΕΙ

Autonomous groups and students of the university